Internationale uitwisselingen, een stage bij slachtoffers van mensenhandel en een voetbaltoernooi met daklozen en ex-gedetineerden op het Theaterplein in Antwerpen. Dat vat de ervaring van Elijah (21) in de bachelor Orthopedagogie zowat samen. In de laatste weken van zijn opleiding blikt hij nu terug op drie leerrijke jaren vol persoonlijke groei.
Wat gaf de doorslag om voor de bacheloropleiding Orthopedagogie te kiezen?
Voor mij waren vooral het internationale karakter en de warme, persoonlijke sfeer doorslaggevend. Je bent hier geen nummer, maar een student die echt gekend wordt. Dat merkte ik al tijdens de infodag. Daarnaast sprak de brede opbouw van de opleiding me sterk aan. Je maakt kennis met verschillende doelgroepen en werkvelden binnen de hulpverlening, waardoor je de ruimte krijgt om te ontdekken wat bij je past. Omdat ik toen nog niet precies wist welke richting ik uit wilde, is die veelzijdigheid een grote troef.
Bleek dit snel de juiste studiekeuze voor jou?
Ja, dat gevoel kwam eigenlijk al tijdens het eerste semester. De lessen waren superinteressant en sloten perfect aan bij wat ik zocht. Ik voelde meteen dat dit de richting was waarin ik mezelf zag groeien.
Welke projecten en ervaringen zijn voor jou het meest waardevol geweest?
Het groeiportfolio vind ik een heel sterk onderdeel van de opleiding, omdat het echt focust op je persoonlijke ontwikkeling. Maar ook de internationale weken hebben veel indruk gemaakt. Ik ben op uitwisseling geweest naar Amsterdam, Breda en Porto. Daar zag ik hoe hulpverlening er in andere landen uitziet en hoeveel we van elkaar kunnen leren.
In je derde jaar liep je stage bij Asmodee, een organisatie die werkt met slachtoffers van mensenhandel. Wat heeft je hiervoor doen kiezen?
Ik wist al dat mijn voorkeur niet lag bij heel jonge kinderen of ouderen. De doelgroep van volwassenen trok mij meer aan. Daarnaast heb ik altijd interesse gehad in complexere problematieken. Mensenhandel kende ik wel van naam, maar ik wist niet wat er allemaal achter schuilgaat. Toen ik meer over de doelgroep ontdekte, was ik meteen verkocht.
Wat hield je stage juist in?
Tijdens mijn stage ging het vooral om aanwezig zijn in het leven van cliënten en er echt voor hen zijn. Vaak waren deze mensen zichzelf wat kwijtgeraakt door wat ze hadden meegemaakt. Daarom probeerden we eerst opnieuw verbinding te creëren. Samen voetballen, wandelen of boodschappen doen leek misschien eenvoudig, maar net in die kleine momenten groeide vertrouwen. Ik merkte dat ze zich hierdoor stap voor stap beter begonnen te voelen en opnieuw dichter bij zichzelf kwamen. Dit heeft me doen inzien dat ‘gewoon aanwezig zijn’ vaak meer impact heeft dan meteen een oplossing proberen te bieden.
Zelf heb je Turkse roots. Heeft dat geholpen om verbinding te maken met cliënten?
Ja, ik werkte onder andere met Turkse cliënten en omdat ze zelf geen Nederlands spraken, konden ze hun verhaal vaak moeilijk kwijt bij anderen. Mijn eigen achtergrond gaf daar soms wel een ingang, vooral via taal en een stukje herkenning, waardoor ik makkelijker contact kon leggen. Daardoor werd ik voor sommige cliënten iemand bij wie ze hun verhaal kwijt konden. Dat zorgde voor een aantal heel warme en oprechte relaties. Tegelijk merkte ik dat het uiteindelijk vooral draait om aanwezig zijn, oprechte interesse tonen en iemand echt willen begrijpen, los van taal of achtergrond.
Welke ervaringen uit je stage zijn je het meest bijgebleven?
Wekelijks ging ik met cliënten naar de voetbaltrainingen van Younited. Da’s een initiatief van stad Antwerpen waar mensen uit allerlei kwetsbare situaties samenkomen. Denk aan daklozen, ex-gebruikers, ex-gedetineerden, slachtoffers van mensenhandel... Maar op het voetbalveld vielen die labels weg en draaide het gewoon om samen spelen als team. Het hoogtepunt was het Younited-promotoernooi op het Theaterplein. Met ons team ‘FC International’ wonnen we ook nog eens dat toernooi. Zalig, dat groepsgevoel en hoe sport mensen samenbrengt.
Hoe heeft de opleiding Orthopedagogie jouw kijk op mensen veranderd?
Ik kijk vandaag veel minder snel naar gedrag op zich. Ik probeer vooral te begrijpen wat erachter zit. Je leert dat mensen vaak meer hebben meegemaakt dan je op het eerste gezicht ziet. Hulpverlening gaat niet over alles oplossen, maar over begrijpen, aanwezig zijn en tijd nemen.
Welke persoonlijke groei heb je doorgemaakt?
In het eerste jaar was ik nog zoekende naar wat voor hulpverlener ik wilde zijn. Vandaag voel ik me veel zekerder. Ik ben comfortabeler in contact met cliënten en vertrouw meer op mijn eigen aanpak.
Waar ben je het meest trots op?
Ik ben vooral trots op hoe ik verbinding kan maken met mensen door gewoon mezelf te zijn. Dat is iets wat doorheen de opleiding echt gegroeid is en wat ik vaak als positieve feedback krijg. Het idee dat je er als mens kan zijn voor iemand en dat dat op zich al betekenisvol is, vind ik heel krachtig.
Wat is volgens jou de grootste kracht van de opleiding?
Dat ze zo praktijkgericht is. Je leert niet alleen theorie, maar gaat ook echt het werkveld in. Daardoor ontdek je niet alleen verschillende doelgroepen en contexten, maar leer je ook vooral jezelf kennen als hulpverlener.
Wat zijn jouw verdere plannen?
Volgend academiejaar start ik aan de master Criminologie. Tijdens mijn stage zag ik vooral de impact op slachtoffers. Nu wil ik ook beter begrijpen hoe daders tot bepaalde keuzes komen en welke mechanismen daarachter schuilgaan.
Wat wil je meegeven aan toekomstige studenten Orthopedagogie?
Laat je niet afschrikken door wat je nog niet weet of kan. Je groeit echt stap voor stap in deze opleiding, vooral door te doen. En geniet van de mensen die je onderweg ontmoet, want uiteindelijk maken zij het grootste verschil.
